صعود زمستانی به قله شیرکوه یزد - باشگاه کوهنوردی پیوندسبز۵/۱۲/۸۴

دویدیم و دویدیم هیچ جا رامون ندادن گفتن که توی جاده دونده ها زیادن

دویدیم و دویدیم فایده نداشت دویدن به همه چی رسیدیم به جز خود رسیدن

هنوز نمی دونم می ارزید روی حرف خودت وایستی و بگی می خوام برم یا نه !!!

ساعت 9:20 دقیقه صبح شنبه است دو ساعته که رسیدیم به بیرجند ، سفر عجیبی بود مثل باقی سفرام نبود یعنی توش از دلتنگی و بی قراری و دلهره هیچ نشونه ای وجود نداشت.

چهارشنبه شب ساعت 8 قرارمون در باشگاه بود ، دوباره همون هیاهو و شلوغی ِ قبل سفر ، ماشینای دو طرف خیابون یه جور عجیب بهمون نگاه می کردن !

ساعت 20:30 بعد از رد شدن از زیر قرآن راه افتادیم . یه اتوبوس با 32 نفر آدم 7 تا خانوم باقی همه آقا ( یه گروه سه نفره از قاین ، گروه فراز ، پزشک تیم _اورژانس 115_ و .........) همه چی حکایت از یک گروه منسجم و یک صعود فنی می کرد  .

ساعت 7:30 صبح یزد بودیم و 9:30 روستای بالاده ( قطعه ای از بهشت که خدا به ایران زمین هدیه کرده _ هرچند ما از این هدیه های آسمونی فراوون داریم_ ) بعد از بستن کوله ها و پوشیدن لباس مناسب و آشنایی مختصر با معلم و 5 تا دانش آموز مدرسه روستا راه افتادیم . چهره روستا پوشیده از برف شب قبل بود ، درختای بی برگی که تن پوش سفید داشتن و خواب بهار می دیدن ، خواب رویش ( خوش بحالشون که خوابشون پُرِ تعبیرِ) .

  ستونی و منظم تیم در حرکت بود ، منمMP3player تو گوشم بود و می خوند :

این روزا سنگین ِ سرت طول و درازه سفرت  هوای مارو نداری شلوغ شده دور وبرت

برات شدم مثل همه يه سايه مجسمه از جون دنيا چي ميخواي كجاي دنيا مبهمه ...........

رسیدیم به دره نجیب یه دره با شیب زیاد و طولانی ، اونم پر از برف . اگه خیلی هامون حواسمون مشغول جون خودمون بود فقط، اما بزرگترای تیم ، فنی ترها باید علاوه بر خودشون هوای باقی تیم رو هم می داشتن ، عباس آقا که جلو دار باشه خستگی کمتر به سراغت میاد ، هر از چند گاهی صدای نجوای ِ بلند گروه  صبا به گوش میامد .

دره که تموم شد بازم یه مسیر هنوز مونده بود که هر چند شیب خیلی خیلی کمی داشت اما خسته گی ناشی از صعود دره نجیب نای رفتن برامون نذاشته بود  . خاصه اینکه کمپ از دور پیدا بود و هر چی می رفتیم نمی رسیدیم ( کمپ شده بود یه سراب!!!) . هراس برگشتن از این دامنه که انتهاش سقوط ار دره بود آزارم می داد. ساعت حوالی17 بعد از ظهر رسیدیم کمپ .دو تا کمپ یکی کوچیک تر که ما خانوما و یه تعداد از آقایون تیم داخل اون خوابیدیم و کمپ بزرگتر هم اشغال جوون ترهای تیم بود . وقت خوابیدن یه گروه حدود 10 نفره از تهران آمده بودن که بچه ها چادر هاشونو دادن به اونا ، تا حالا که توی کمپ جا نیست از سرما یخ نزنن .( ای ول)

ساعت حدود 21 شب بود آمدم از کمپ بیرون. آسمون پر از ستاره بود ، ستاره ها این بالا خیلی بهم نزدیک بودن یاد شعری افتادم که تو کتاب مریم حیدرزاده خونده بودم : هر ستاره شبی ست که از تو دورم آسمان چه پر ستاره است...

یه فضای کمتر از دو متر 7 تا خانوم کنار هم ، شب سختی بود اما خواب راحتی داشتیم تماشای طلوع خورشید از این بالا قشنگه ( البته اگه گرمای کیسه خواب رو به لذت تماشا ترجیح ندی !)

ساعت 7 صبح راه افتادیم قرار شد وقت برگشتن صبحانه بخوریم ، آفتاب بالای سرمون و برف زیر پاهامون ، شب؛  قبل از خوابیدن کفشامو با پیک نیک سفری کمی خشک کرده بودم و توش روزنامه گذاشته بودم و داخل کیسه نایلون توی کیسه خوابم تا یخ نزنه اما هنوز 10 متر راه نرفته بودیم که احساس کردم علاوه بر یخ زدن انگشتای پام جلوی کفشام مثل چوب سفت شده ، گاهی انگشتامو حرکت می دادم تا خون جریان داشته باشه و یخ نزنن.

حوالی قله یه جا برای استراحت نشسته بودیم که تازه اونوقت من تونستم با کمی فکر نه آزمایش و خطا راه تعويض آلبوم MP3playr  رو پیدا کنم !  حالا یکی دیگه می خوند و از ته دل من می خوند :

شهر من من به تو می اندیشم و نه به تنهائی خویش از پس شیشه تو را می بینم که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفس خیال تو میگیرم و تورا می خوانم و به شوق فردا که تو را می بینم..................

قبل ازقله بچه ها حلقه صعود تشکیل دادن و شعر ای ایران ای مرز پر گهر رو می خوندن من عقب تراز همه می

رفتم و با این MP3player درگير بودم باطریش یخ زده بود .

ساعت 10 قله بودیم.بعد گرفتن عکس با پارچه ای که روش نوشته شده بود بعد از ملی شدن صنعت نفت امروز انرژی هسته ای حق مسلم ماست . برگشتیم پائین . هوا آفتابی بود اما برف میامد ! ابرا زیر پامون بودن ، فکر کن چه حسیه بالای ابرا راه رفتن . روی این برفای پا نخورده آدم دلش می خواست ......... بی خیال همه حرفا که آخه گفتنی نیست .

نمی دونم ترس از افتادن بود یا اشکال از کف کفشم بود یه خستگی که همش زمین میخوردم . ساعت ده دقیقه مونده به 13 کمپ بودیم . صبحانه خوریم !!!!!!!! و راه افتادیم به سمت اتوبوس ، برف دامنه در اثر عبور تیم تهران و آفتاب باز شده بود و مسیر گِلی کمتر ترس داشت ، دره نجیب با اونهمه برف پائین آمدن ازش مشکل بود ، نشستیم و سر خوردیم ، بلند می شدیم کمی تغییر مسیر می دادیم و دوباره سر می خوردیم . سرسره بازی با اون شیب چه کیفی همراه با دلهره داشت.

نمی دونم حوصله شون سر رفته بود، یا هوس کرده بودن ،یا دل ناگرون ما شده بودن این راننده ها که  تا پای کوه آمده بودن .

17:30 پائین بودم ، لباس عوض کردیم . رفتم توی مسجد نماز کردم و حرکت کردیم. ساعت 21:30 یزد بودیم .رفتیم امام زاده نماز کردیم ، شام خوریم و باز حرکت.

ساعت سه بامداد از تشنه گی یا سعادت بود بیدار شدم ، به بیرون نگاه کردم طبس بودیم درست روبروی امام زاده ، من اونجا رو خیلی دوست دارم ،کیفولی شدم از این بیداری ِ به موقع.

ساعت 7:20 بیرجند بودیم ، الان هم اداره ام و واسه تک تک آدمائی که می بینم باید توضیح بدم صورتم از سرما سوخته و قرمزه ، شیرکوه بودیم و .........

نکات گفتنی :

1-    خدا باهامونه همیشه ، سربه سری ما نمی کنه.

2-    جای خیلی ها تو این سفر خالی بود  .

3-    انرژی هسته ای حق مسلم ماست .

4-     این بچه ها دارن بزرگ  می شن و شیطنت و بچه گی شون داره کم کم ،کم می شه .

5-    MP3player  خوبه ، خصوصا ً وقتی آهنگائی که می خوای داشته باشه ،از بی همنوردی تو کمتر می کنه .

6-    تلفن همراه داشتن اصلا خوب نیست ، خصوصاً وقتی همش زنگ می زنه و با دوروبری ها کار دارن .