| تبليغات | X |
|
درباره وبلاگ  من چله نشين بن ِ چاهم چندی... غافل ز من اين قافله ها در گذرند رفتند و دگر مسافر مصر نماند! يارب! که اگر نباشد آن واسط فيض هر رفته به چاهی به عزیزی نرسد! موضوعات آرشيو وبلاگ پيوندها  |
قله نشین
یکی میگفت اگه آخرش نشه؟ حتی این خیال زشتو نمیخوام !
دوشنبه 29 آبان1385 :: 12:31 بعد از ظهر :: نويسنده : ترگل
قدیم ندیما گفته بودی من از این شعرا خوشم میاد آن نفسی که با خودی ، یار چو خار آیدت وان نفسی که بیخودی، یار چه کار آیدت ؟ آن نفسی که با خودی ، خود تو شکار پشه ای وان نفسی که بیخودی ، پیل شکار آیدت آن نفسی که با خودی ، بسته ابر غصه ای وان نفسی که بیخودی ، مه به کنار آیدت آن نفسی که با خودی ، یار کناره می کند وان نفسی که بیخودی ، باده یار آیدت آن نفسی که با خودی،همچو خزان فسرده ای وان نفسی که بیخودی،دی چو بهار آیدت جمله بیقراریت از طلب قرار تست طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت جمله ناگوارشت از طلب گوارش است ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت جمله بیمرادیت از طلب مراد تست ورنه همه مرادها همچو نثار آیدت عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت  "مولانا"او رابعه است، او كه شبانه روزي هزار ركعت نماز مي گزارد. روزها همه به روزه است و شب ها بيدار و سر به سجده. او رابعه است وقتي چراغ در خانه ندارد انگشتش را چراغي مي كند و تا صبح دستش روشن است. او همان است كه سجاده بر هوا مي اندازد و به كوه که مي رود، آهوان و نخجيران و گوران به او تقرب مي جويند. حالا تو مي خواهي به خواستگاري او بروي، به خواستگاري رابعه! هرگز، هرگز، تن نخواهد داد. كه هزار سال او را گفتند چرا شوهر نكني؟ گفت: سه چيز از شما بپرسم مرا جواب دهيد تا فرمان شما كنم. اول آن كه در وقت مرگ، ايمان به سلامت خواهم برد، يا نه؟ دوم آن كه در آن وقت كه نامه ها به دست بندگان دهند. نامه ام را به دست راست خواهند داد، يا نه؟ و سوم آن كه در آن ساعت كه جماعتي را از دست راست مي برند و جماعتي را از دست چپ، مرا از كدام سو خواهند برد؟ گفتند: ما نمي دانيم. گفت: اكنون اين چنين كسي كه اين ماتم در پيش دارد، چگونه پرواي عروس شدن دارد! ساعت 6 روز جمعه 19/8/85 – میدان جماران مسیر : قله گر یک نفست ز زندگانی گذرد مگذار که جز به شادمانی گذرد هوا پر از ابر بود و بوی بارون می داد . سه تا خانم بودیم و 10-12 تا آقا . که راه افتادیم. کنار چشمه برای آب خوردن وایستادیم ، بند خالی از آب بود و آدمی رو غصه دار اینهمه خشکسالی می کرد. ساعت حدود 8:30 به روستای دلجو با یک خانوار جمعیت رسیدیم قبل از ما یک گروه بزرگ کوهنوردی (یادم رفت بپرسم کی بودن!) اونجا رسیده بودن و مشغول خوردن صبحانه بودن . بارون گرفته بود و نم نم می بارید. با محمود (داداشم) نشستیم و صبحانه خوردیم . قرار بود بریم قله اما هوا هر لحظه بارونی تر می شد و سرد تر ، باد میامد و ما که هیچ پیش بینی همچین هوایی رو نداشتیم.فقط تا علم چه رفتیم و بی خیال قله . همه لباسامون خیس شده بود ؛شده بودیم یه موش آب کشیده واقعی !!! جا تون خالی هوا عالی ، سرد، تا حالا تو این دو سال اینطوری کوهنوردی نکرده بودم زیر بارون. واسه ناهار رسیدیم کمپ ، بعد ناهار هم از مسیر گدار زرد آمدیم پائین .منم اولین آشنائی که دیدم بس که خسته بودم سوار ماشینش شدم و 14:10 خونه بودیم. - مسیر بند تا روستای دزگ پر بود از برگای زرد پائیزی (خیلی رویائی بود) و با بارون نم نم ....(جات خالی) - عجب سیبی بود ( خوردنی های دزدکی همیشه یه مزه دیگه ای داره) - من تنهائی هم می تونم بزنم به جاده و طی مسیر کنم هدف این بود که یک روز خوب در کنار من داشته باشین و بهتون خوش بگذره(واسه آدمای بدقول) - وقتی داشتم به بالا رفتن فکر می کردم به خودم گفتم اگه می خوای هیچ وقت تموم نشی نذار کسی فتحت کنه چون بالای قله که می رسی این توئی که از قله هم بلند تری. - .................................(گفتنی نیست) - اون بالا تو ارتفاع موبایلم زنگ خورد............... سه شنبه 16 آبان1385 :: 12:44 بعد از ظهر :: نويسنده : ترگل
نامهات كه به دستم رسيد،من خواب بودم؛ نامهات بيدارم كرد. نامهات ستارهاي بود كه نيمهشب در خوابم چكيد و ناگهان ديدم كه بالشم خيس هزار قطره نور است. دانستم كه تو اينجا بودهاي و نامه را خودت آوردهاي. رد پاي تو روشن است. هر جا كه نور هست، تو هستي، خودت گفتهاي كه نام تو نور است. پنجشنبه 11 آبان1385 :: 11:49 قبل از ظهر :: نويسنده : ترگل
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد دگران روند و آیند و تو همچنانکه هستی چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی  نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به که تحیتی نویسی تو و هدیتی فرستی دل دردمند مارا که اسیر تست یارا بوصال مرهمی نه چو به انتظار خستی نه عجب که قلب دشمن شکنی بروز هیجا تو که قلب دوستان را بمفارقت شکستی برو ای فقیه دانا بخدای بخش مارا تو وزهد وپارسایی من و عاشقی ومستی دل هوشمند باید که بدلبری سپاری که چو قبله ایت باشد به از آنکه خودپرستی چو زمام بخت و د ولت نه بدست جهد باشد چکنند اگر زبونی نکنند و زیر دستی گله از فراق و یاران و جفای روزگاران دوشنبه 1 آبان1385 :: 3:12 بعد از ظهر :: نويسنده : ترگل
سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیالها که گذر کرد و گذر نکرد خوابی نیمه شب عجیبیه مثلا بیدار موندم که درس بخونم آخه فردا امتحان Excelدارم . می شه واسه فرار از اینهمه هجم نگرانی همه رو حذف کرد خودت باشی و خودت اصلا می شه فراموش کرد کی هست و کی باید باشه و نیست . می شه تنها به جاده زد و رفت ولی....وقتی آدمی با خودش تنها می شه وقتی به انتهای جاده می رسه وقتی میشینی و سبک سنگین می کنی که در طول این سفر .... این تنهائی عظیم چه گذشته ، اونوقته که یه بغض قدیمی سر باز می کنه و تازه یادت میاد همه راه با اینکه می خواستی همه چی رو حذف کنی اما خیال این حذف باهات بوده و درسته که تا انتها رسیدی اما بی شوق رسیدن !!!
پس هیشکی و هیچ اتفاقی قرار نیست Deletبشه بلکن قراره باهاشون باشی و از کنارشون آروم و بی دغدغه بگذری (خودت گفتی سعی کن باهاشون کنار بیای) اول اینکه ذهنت آشفته است خودت و همه زمزمه هات به فریادت نمی رسن ،حتی ذکر "یا رب "هم با اینکه آرامش داره اما .... بگرد و تو این راه یه هم صحبت پیدا کن . همون اول راه حس تملک رو فراموش کن و فقط و فقط علاقه و عشق باشد و بس. حس تملک یعنی تلاش کنی به صندوقچه داشته هات چیزی اضافه کنی و بعد بری به سراغ دلبستگی تازه !!!! بعضی دلبستگی ها هستن مثل بعضی از همسفرها تا ته خط باهات میان ، یعنی اول تو و اون دو خط موازی هستین که با هم به جاده زدین و هی رفتین و رفتین بعد یه وقتی تو انتهای ناپیدای افق یک نقطه شدین. بعضی دلبستگی ها هم هستن که وسط راه یا تمومن یا مسیر عوض می کنن. مهم این ِ تو چی نصیبت شده ، لبریز شوق از لحظه های رفته ای و پر از انرژی واسه ادامه یا نه همش بر می گردی و به پشت سر نگاه می کنی و دلت می خواد فریاد بزنی ، چنگ بندازی و نذاری دورتر از این بره !!!. بعضی وقتا هم هست همیشه دو خط موازی می مونن (علاقه بدون حس تملک) ! عمر غصه هاتون کوتاه- |
||
 |
"خب آشتی کنونه "
