چون پرده کشید گل به صحرا                    شد خاک به روی گل مطرا

خندید شکوفه بر درختان                          چون سکه روی نیکبختان

از لاله سرخ و از گل زرد                             گیتی علم دو رنگ بر کرد

از برگ و نوا به باغ و بستان                        با برگ و نوا هزار دستان

سیرابی سبزه‌های نوخیز                            از لولو تر زمرد انگیز

لاله ز ورق فشانده شنگرف                         کافتاده سیاهیش بر آن حرف

زلفین بنفشه از درازی                               در پای فتاده وقت بازی

غنچه کمر استوار می‌کرد                           پیکان کشیی ز خار می‌کرد

گل یافت ستبرق حریری                           شد باد به گوشواره‌گیری

نیلوفر از آفتاب گلرنگ                              بر آب سپر فکند بی جنگ

سنبل سر نافه باز کرده                             گل دست بدو دراز کرده

شمشاد به جعد شانه کردن                        گلنار به نار دانه کردن

نرگس ز دماغ آتشین تاب                         چون تب زدگان بجسته از خواب

خورشید ز قطره‌های باده                          خون از رگ ارغوان گشاده

زان چشمه سیم کز سمن رست                 نسرین ورقی که داشت می‌شست

گل دیده ببوس باز می‌کرد                        چون مثل ندید ناز می‌کرد

سوسن نه زبان که تیغ در بر                      نی نی غلطم که تیغ بر سر

مرغان زبان گرفته چون زاغ                      بگشاده زبان مرغ در باغ

دراج زدل کبابی انگیخت                          قمری نمکی ز سینه می‌ریخت

هر فاخته بر سر چناری                            در زمزمه حدیث یاری

بلبل ز درخت سرکشیده                           مجنون صفت آه برکشیدی

گل چون رخ لیلی از عماری                       بیرون زده سر به تاجداری