.........

ایمان من به تو ایمان من به خاک است .

ایمان من به رجعت هر شوکتی ست که در تخریب بنای پوسیده ی اقتدار دیگران نهفته است.

تو چون دست های من ، چون اندیشه های سوگوار این روزهای تلخ و چون تمام یادها از من جدا نخواهی شد.

هلیا به من باز گرد!

سپر باش میان من و دنیا

که دنیا در تو تجلی خواهد کرد.

بر من ببند چون سدی عظیم

که در سایه ی تو من دریاچه یی نخواهم بود ، آسمان دائم ادریبهشت خواهم بود.

هلیا ! حیث غریب ِ دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقت ِ صدای ِ باران بر سفال ها سخن می گوید.

و بس  _ که به سرود نام تو بیندیشم و در انتظار ِ قدم های تو بر برگ های خشک پاییز بنشینم .

هلیا

هلیا

هلیا...

 (نادر ابراهیمی – باردیگر شهری که دوست می دارم)

عمر غصه هاتون کوتاه- آبی ِ اهل ِخرداد